Wczoraj ukazał się artykuł odnośnie działalności Stowarzyszenia Arteria i samych warsztatów.

Update
Pisanie scenariusza przejmie J. Michael Straczynski.

Les dar czyli jak rozpoznać i poderwać lesbijkę miał oficjalną premierę wczoraj podczas przedmanifowej imprezy w warszawskiej UFIe.

W celu nabycia komiksu bądź uzyskania dodatkowych informacji kontaktujcie się z autorką. Adres mailowy znajdziecie na jej blogu.

Comix Grrrlz: Jak to się u Ciebie zaczęło z rysowaniem komiksów?

Olga Wróbel: Od zawsze interesowała mnie plastyka, że to tak roboczo nazwę – chodziłam na zajęcia z grafiki, zajmowałam się ceramiką, i gdzieś po drodze rysowaniem – przy czym nigdy nie interesowało mnie rysowanie samo w sobie (żadnych aniołów i wróżek i pejzaży na ścianę), tylko jako środek przekazu połączony ze słowem. W liceum rysowałam sobie komiksowy pamiętnik, potem małe obrazki w dzienniku. Regularne tworzenie komiksów zaczęło się od konkursu Gildii Komiksu na pasek komiksowy. Najpierw kolorowałam paski dla mojego eks, potem uznałam, że podoba mi się adrenalina związana z konkursem, poza tym sama mam lepsze pomysły, i zaczęłam rysować. I tak się to rozkręcało. Najpierw rysowałam tylko na tematy konkursowe, potem dostałam propozycje publikacji w „B5”, potem w „JEJU”, potem w innych zinach. Zaczęłam mieć coraz więcej pomysłów na własne rzeczy, niezwiązane z żadnymi antologiami i konkursami. Tak mniej więcej wyglądał początek. Impulsem był też film Michela Gondry The science of sleep – zachwycił mnie plastyczną kreatywnością i zapragnęłam NATYCHMIAST być też plastycznie twórcza.

CG: Jaki jest odbiór Twojej twórczości w zdecydowanie męskim środowisku rysowniczym?

O.W.: Odbiór mojej twórczości. Hm. Mam wrażenie, że to znowu zależy od indywidualnego odbiorcy. Jest grupa rysowników, którzy zastanawiają się rzeczywiście nad tym, co narysowałam i co chcę przez to powiedzieć. Takich lubię. Jest też grupa, której podejście można uprościć do: O, Olga Wróbel. Prosta forma graficzna -> ilustracyjny styl -> ilustracja, czy to nie kojarzy się z książkami dla dzieci -> prosta treść. Ewentualnie: znowu te melodramatyczne, kobiece wynurzenia. O ile pierwsze uproszczenie mnie drażni, bo nie przyjmuję do wiadomości, że komuś nie chce się wczytać w treść, dużo łatwiej mi znieść łatkę komiks kobiecy. Owszem, jestem kobietą. Rysuję komiksy autobiograficzne. Są więc kobiece. Nic w tym złego. Problem pojawia się, kiedy z “kobiece” utożsami się “głupsze, mniej wartościowe” bo nie ma w nich zombie
i egzoszkieletów. Ale kwestii odbioru nie wiązałabym znowu zbyt mocno z płcią. Każdy może czytać uważnie, albo sądzić po pozorach, rysownicy i rysowniczki.

CG: Zatem uważasz, że to co robisz różni się od innych komiksów, w towarzystwie, których (w zinach, magazynach) pojawiają się Twoje?

O.W.: Na pewno wyraźnie widać u mnie, że nie posługuję się komputerem – programy graficzne służą mi tylko do przygotowania plansz do publikacji – złożenia, ewentualnie lekkiego podbicia kolorów, które zazwyczaj zżera skaner. Stawiam na jak największą organiczność – używam cienkopisów, tuszu i akwareli. O ile sporo rysowników robi lineart ręcznie, o tyle kolory robione farbami są już dość rzadkie. Nie widać tego w publikacjach zinowych, ponieważ ze względu na koszty druku wydawane są w skali szarości, można sobie popatrzeć na moim blogu. To jeden z czynników wyróżniających. Mam też dość charakterystyczną kompozycję plansz, “gadające głowy”, co wynika niestety nie tyle z chytrych przemyśleń, co z braków technicznych – nie umiem rysować dynamicznych ciał, muszę więc kombinować tak, aby w statyczne kadry wpakować maksimum treści. Na koniec, moje komiksy są autobiograficzne. Rozmawialiśmy o tym ostatnio z Danielem Chmielewskim i uznaliśmy, że to dość rzadkie w Polsce.

CG: Jesteś dość mocno zakorzeniona w środowisku komiksowym, udzielasz się na imprezach, publikujesz w magazynach. Czy miałaś trudności z tym, żeby się “przebić” i zaistnieć w środowisku?

O.W.: Nie. Paradoksalnie, pomógł mi chyba w tym fakt bycia kobietą. Kiedy zaczęłam wrzucać swoje paski na konkurs Gildii, większość jego “rezydentów” bardzo mocno je krytykowała – to zrobiło mi pewną reklamę. Przy okazji okazało się, że studiuję na jednym wydziale z Jackiem “Głowonukiem” Świdzińskim. Potem przy piwie zaczęłam spotykać się z ekipą “JEJU” – Tomkiem Asu, Sztyborem, Jaszczem itp, którzy byli furtką do “środowiska”. Przez digart poznałam Selenę i Gierka, których następnie spotkałam na żywo na WSK 2007. Potem miałam przerwę związaną ze sporymi kłopotami osobistymi, z marazmu wyciągnął mnie Asu, zapraszając do “JEJU 8″, poświęconemu częściowo kobietom i dość mocno angażując w jego promocję. Dzięki temu zebrałam się do kupy, że tak powiem, przypomniałam sobie, że jestem fantastyczną rysowniczką i wzięłam się solidnie do pracy. Odnowiłam kontakty, zresztą koledzy bardzo troskliwie się mną zaopiekowali, zachęcając i motywując. W tym roku narysowałam bardzo dużo, opublikowałam też sporo, brałam udział w kilku konkursach oraz wszelkich możliwych festiwalach, inicjatywach, spotkaniach i projektach, wepchnęłam się, gdzie tylko mogłam, założyłam bloga – i zaczyna przynosić to efekty w postaci kolejnych zleceń i zaproszeń. Środowiska nie trzeba się bać – dużo dużo pracy, bardzo dużo aktywności i jest się w środku. Ułatwia to Internet, szczególnie osobom nieśmiałym lub introwertycznym, jak ja. Nie wiem, czy miałabym odwagę podchodzić do nieznanych mi rysowników i pokazywać teczkę prac.
W sytuacji, kiedy jestem Olgą-Wróbel-Od-Gadających-Głów-i-bloga, jest mi łatwiej nawiązywać kontakty, cenię też sobie efekt śnieżnej kuli.

CG: Jakie komiksy sama czytasz najchętniej?

O.W.: Czytam wszystko, co mi wpadnie w ręce, ale najchętniej jednak komiksy autorskie, ciekawe formalnie i treściowo. Najbardziej w komiksach zwracam uwagę na formę graficzną – cenię te, w których widać “ręczną robotę” i nietypowe rozwiązania. To samo dotyczy scenariuszy – albo boleśnie życiowe, albo fantasmagoryczne, albo najlepiej jedno i drugie. Ale żeby były oryginalne. Z ulubionych autorów: na pewno wszystko Satrapi, potem Sfar, szczególnie “Kot Rabina”, “Blankets” Thompsona, “Maus” Spiegelmana, “The Amazing Remarkable Monsieur Leotard” Campbella. Bardzo lubię Bilala. Z polskich autorów wciągam wszystko, co zrobi Rebelka, ostatnio zachwycił mnie “Wrzątkun” Sieńczyka, dziwacznie niezauważony i niedoceniony w rankingach. Do tego stopnia zapadł mi w serce, że mój pies już na stałe zyskał dodatkowe miano “Mały bydlak”, a Daniel w okresach niełaski nazywany jest “Miluchem”.

CG: Jakie są Twoje plany komiksowe?

O.W.: Nie łudzę się, że moja przyszłość zawodowa może być związana z rysowaniem – nie mam plastycznego wykształcenia, a co za tym idzie, mój arsenał środków jest dość ograniczony. Jestem wprawdzie częścią Atelier Wróbel-Chmielewski, ale na razie ledwo wygrzebaliśmy się z fazy koncepcyjnej, klientów będziemy szukać w połowie następnego roku. Traktuję to jednak jako potencjalne dodatkowe pieniądze niż źródło utrzymania (tak jak na razie dorabiam literując komiksy dla Timofa i Mroja Press). Komiksy to przede wszystkim mój sposób wyrażania siebie, opowiadania o sprawach ważnych-bolesnych-zabawnych dla mnie. Coś pomiędzy pamiętnikiem a psychoterapią. Wszystko, co mnie dotyka, dotyka mnie mniej (lub inaczej), kiedy przepuszczę to przez filtr opowiadania graficznego. Poza tym, sam proces tworzenia, kupowanie materiałów, pisanie scenariusza, rozkładanie farb i babranie się w nich, sprawia mi dużą przyjemność. Lubię też publikować i śledzić odbiór moich komiksów. Nawet bardzo. Im więcej publikuję, im większą mam publiczność, tym większa moja motywacja do pracy.

CG: Czy możemy się spodziewać wydania Twojego albumu?

O.W.: Planuję wydać album, jak najbardziej. Mam już zarys scenariusza, koncepcję graficzną całości, wybrałam nawet format. Problemem jest brak czasu – pracuję na cały etat, jak na dorosłą kobietę przystało, zajmuję się domem, chcę mieć też czas dla partnera, rodziny i znajomych. Na rysowanie, które wymaga skupienia, wyciszenia i dobrej formy psychicznej, zostaje mało czasu. Nie bardzo nadążam z realizacją bieżących pomysłów, których mam po kilka dziennie (oczywiście część odpada w selekcji). Postanowiłam, że czas do września 2010 poświęcę na dalszy rozwój techniczny i spisywanie regularnego już scenariusza, potem zacznę powoli rysować. Chcę, żeby mój debiut mnie w pełni zadowalał, więc nie zamierzam się spieszyć.

Z Olgą rozmawiała Kinga Kuczyńska